Team

Hubertine Langemeijer

Hubertine Langemeijer (Den Haag, 1970) fotografeert graag, daarnaast is ze weer gestart met beeldhouwen, sinds ze sinds september 2018 weer een eigen atelier heeft.
Haar tijd steekt ze vooral in het opzetten en opgang houden van Stichting KunstPost waarvan ze sinds 2012 directeur is. Samen met 3 anderen is zij in 2007 dit avontuur aangegaan om kunst in Haagse Hout zichtbaar te maken en een eigen plek te bieden. Nu is het een bloeiend kunstenaarsinitiatief met een uitstraling naar de wijk Mariahoeve, stadsdeel Haagse Hout en omgeving. Organiseren van evenementen en mensen met elkaar verbinden is waarin haar kracht ligt. Naast diverse exposities, bijvoorbeeld in het Gemeentemuseum, organiseert ze onder meer sinds 2012 de Open Atelierroute Haagse Hout en van 2014 tot en met 2018 de BouwSpeelPlaats Mariahoeve. We zochten haar op in haar kantoor om meer over haar te weten te komen aan de hand van vijf uitgelichte vragen.

Als je een dag of een nacht in een museum mocht doorbrengen welk museum zou dat dan zijn?
Fondation Pierre Gianadda in Martigny, Zwitserland. Vroeger ging ik met mijn ouders in de zomer in Zwitserland op vakantie. We huurden ieder jaar een ander huisje in het kanton Wallis, meestal ergens tussen Sion en Sierre in. Van hieruit is Martigny goed bereikbaar. We hebben dit museum ontdekt omdat er ook een vaste automobiel collectie te zien is. Mijn vader is gek op oude auto’s, zodoende zijn we dit museum gaan bezoeken. Toen we er waren bleek het veel meer te zijn dan alleen auto’s.

Dit museum is opgezet door Léonard Gianadda. Hij heeft het opgedragen aan zijn overleden broer Pierre. Het is naast een automobielmuseum vooral een kunstmuseum waar wisselende exposities worden gehouden en er is een prachtige beeldentuin omheen. Die combinatie maakt het de moeite waard, het is heel divers. Ook het idee erachter dat heel veel mensen nu weten dat zijn overleden broer bestaan heeft, is mooi. Ik heb er de vaste expositie over het werk van Leonardo da Vinci gezien en onder meer een wisselende expo van werken van Ferdinand Hodler en een jaar later van Marc Chagall. Ik herinner me van Hodler dat er schetsen te zien waren met daarnaast het eindresultaat. We hebben lang staan kijken wat er over genomen was van de schetsen in het eindresultaat. Toen had ik nog veel minder naar kunst gekeken dan nu. Ik vond het fascinerend om naar te kijken.

Heb je zelf een werk gemaakt dat je absolute favoriet is?
Ja zeker. Ik vind meestal mijn meest recente werk het mooiste. Afgelopen jaar heb ik bij het Parket van het OM mijn eerste eigen solo expositie gehad. Hiervoor heb ik speciaal nieuw werk laten afdrukken en inlijsten. Nu ik mijn foto’s afdruk op aluminium, op plexiglas of op canvas voegt het materiaal waarop de foto is afgedrukt iets toe aan het eind resultaat. Plexiglas geeft diepte aan de foto. Het lijkt net een raam waar je doorheen kijkt. Aluminium is mat en zeker geborsteld aluminium voegt een matte grijstint toe. Dit voegt iets van een ‘rauw randje’ toe aan de foto. Canvas breekt juist het licht waardoor het een dromerig effect toevoegt. Mijn foto’s zelf stralen een soort van verstilde rust uit. Ik begin steeds meer een eigen stijl te ontwikkelen. Mijn eigen ontwikkeling terug zien, is wat ik er mooi aan vind.

Wanneer ben je begonnen met KunstPost?
Ik ben begonnen in november 2006. Anneloes de Groot kwam toen naar me toe met de vraag of ik iets voor haar kon regelen. Ze wilde graag werken, exposeren en cursussen & workshops geven, in haar wijk: Mariahoeve. Dat is voor één persoon niet te regelen. Nu zijn er rond de 120 kunstenaars aangesloten en zijn we meer dan 10 jaar verder. Dan gaan deuren veel gemakkelijker open.

Daarnaast vroeg Anneloes mij om mee te helpen met het organiseren van het festival ’50 jaar Mariahoeve’ in mei 2007 ter ere van vijftig jarige bestaan van de Haagse wijk Mariahoeve en heb ik meegeschreven aan het boek ’50 jaar wonen in Mariahoeve’. Ik ben bij haar aan de keukentafel gaan zitten. Anneloes heeft veel ideeën. Eén daarvan is KunstPost geworden. Anneloes kende Roza Bahrami en Tatjana Johanson. Met zijn viertjes zijn we gestart.

Het postkantoor aan de Denenburg, bij ons in de wijk, kwam in het voorjaar van 2007 leeg. Ik kreeg van de Post de sleutels van dit pand toegestuurd en meteen een bezorgd telefoontje er achteraan: ‘Je gaat dit pand toch niet kraken?!’. Vanaf dat punt zijn we echt begonnen. We verzonnen een naam en daar kwam KunstPost uit: Kunst in het Postkantoor. Meer dan de naam is het niet geworden. Het gebruik van het pand was te duur voor ons viertjes maar de eerste stap is hier wel gezet.

Ik was daarnaast begin 2007 ook één van de actieve vrijwilligers die mee hielp om van het eerste Mariahoeve Festival een succes te maken. Tijdens dit festival in mei 2007 leerde ik Piet Regeer kennen. Ik heb hem verteld over mijn plannen om KunstPost op te richten en om te starten in het postkantoor. Hij wilde me hierbij helpen. Begin juni 2007 (vlak na dit festival) was er een bijeenkomst in Kerk Kruispunt waar alle culturele initiatieven in Haagse Hout zich konden presenteren. Hier heb ik het KunstPost plan ten doop gehouden. Na afloop melden zich vijftien mensen die mee wilden doen. Vanaf dat punt zijn we verder gegaan. Ieder had een eigen netwerk en door deze aan elkaar te koppelen gingen we samen verder.

Anneloes wist dat het HCBK Stroom in de zomer van 2009 te gelijk vier oude lege panden in beheer kreeg. Eén daarvan was het voormalige schoolpand van het College Sint Paul aan het Isabellaland 253. Dit College kreeg een nieuw pand op hun eigen kavel maar tot de sloop stond het pand leeg. Om te voorkomen dat het pand voortijdig gesloopt werd door de jongeren in de straat, kreeg KunstPost het pand in beheer. Dit eerste avontuur heeft in totaal 13 maanden geduurd. Omdat we op 17 oktober 2008 de Stichting KunstPost hadden ingeschreven kon KunstPost dit pand in beheer krijgen. Met alle kunstenaars die we toen hadden, zijn we hier gaan kijken. Zij die dat wilden kregen hier hun eerste KunstPost atelier. Op 28 oktober 2010 hebben we de sleutels van dit pand weer ingeleverd en werd dit pand bijna direct na ons vertrek gesloopt. We zijn toen dakloos geweest tot 1 mei 2011, toen kregen we de sleutels van Tarwekamp 3.

We hadden in oktober 2010 onze spullen in het souterrain van het Tarwekamp opgeslagen toen we het Isabellaland uit moesten. Toen we de sleutels van dit pand hadden, zijn we begonnen op de eerste etage. Deze zat vrij snel vol en toen hebben we het souterrain erbij gekregen. Daarna volgde de Haverkamp 250 en Van Heutszstraat 12 + de bovenste etage van Rooseboomstraat 2. Vervolgens kregen we de begane grond en de eerste etage van de Rooseboomstraat erbij en moest het pand aan de Haverkamp 250 weer leeg omdat het gesloopt werd. Hierin hadden circa 60 mensen een atelier. Het was best een dingetje dat het Haverkamp weer leeg moest en we geen ruimten beschikbaar hadden om atelierhouders intern te herplaatsen. Toch is het gelukt om iedereen er op tijd uit te krijgen zodat de sloop op het geplande moment kon plaats vinden. Er staat nu een woonwijk met 28 woningen op de plek waar ooit ‘ons’ pand stond. Het was dan ook een groot pand. De sfeer van het Isabellaland en ook van de Haverkamp mis ik nog wel eens. Toen deden we veel samen en waren we samen bezig om er iets bijzonders van te maken. Die sfeer begint langzaamaan ook te komen op de Tarwekamp, zeker nu het DiamantTheater erbij is gekomen.

Sinds juni 2017 heeft KunstPost het voormalige stadsdeelkantoor aan Het Kleine Loo 364 gehuurd. Dit pand heeft een eigen naam: LOOkatie 364. Het is ons eerste echte huurcontract. De andere panden waren allemaal bruikleen. in dit pand is er een mix van ateliers voor maatschappelijk betrokken kunstenaars en sociale initiatieven die Mariahoeve op de kaart zetten. Het is dan ook het culturele en sociale centrum voor de wijk en voor het stadsdeel.

Heeft het zich naar jouw wens ontwikkeld?
Als je het oorspronkelijke plan van KunstPost bekijkt, is het toch wel heel anders gelopen. In dit plan hadden we ook de ambitie om een eigen theater op te zetten. De gemeente heeft dit stuk uit het plan gelicht en is er zelf mee aan de slag gegaan. Dit is het Diamanttheater geworden. KunstPost is er voor hangende en staande kunst en het DiamantTheater richt zich op podiumkunsten. Nu we samen onder 1 dak zitten is de samenwerking perfect. We vullen elkaar aan, maken gebruik van elkaars expertise en trekken in veel gezamenlijk op. Ik ben heel blij met deze goede samenwerking.

Ook de samenwerking met het Koninklijk Conservatorium is erg goed. Sinds 2016 organiseren we samen, Koninklijk Conservatorium (KC), DiamantTheater (DT) en KunstPost (KP), het Kamermuziekfestival Haagse Hout. Het begint steeds meer een echte festival sfeer te krijgen waarbij de studenten uit hun comfortzone stappen om hun muziek zo laagdrempelig mogelijk voor een zo breed mogelijk publiek te spelen. In de eerste jaren was dit voor hen een hele grote stap en ook dat gaat steeds beter. Ons festival is nu opgenomen in het curriculum van de studie ‘Kamermuziek’. Op deze manier samen optrekken, van elkaar leren en van elkaars kwaliteiten gebruik maken is heerlijk om te doen. Dat we het samen zo goed kunnen vinden zien je en voel je als je er bent… en dat geeft mij weer een boost om er voor een volgende keer weer een schepje boven op te doen. We trekken steeds meer mensen die echt voor de muziek en de locaties komen. Ze willen op speurtocht in het stadsdeel, opzoek naar de voor hen onbekende plekken om de studenten te horen spelen. Hoe mooi is dat?

Wat zijn de toekomstplannen voor KunstPost?
We willen meer zekerheid voor de kunstenaars in onze panden. Doel is dat we het heft in eigen hand hebben en niet afhankelijk zijn van de grillen van een eigenaar. Daarnaast willen we onderhand rust in de tent en we willen wat kunnen opbouwen. De constante dreiging dat we weer moeten gaan verhuizen (maar waar heen?) is na meer dan 10 jaar killing. In het begin is het leuk maar na een tijd werkt het verlammend, demotiverend en remmend. Zeker nu we met de drie culturele partners onder 1 dak zitten, voelt het heel onrechtvaardig.

Zekerheid kost geld, zeker… maar de rust die je ervoor terug krijg, werkt hoop ik verhelderend. Daarmee trekken we ook andere kunstenaars aan die serieus met hun vak bezig zijn, zelf ook een band met hun omgeving willen hebben en hier iets aan willen toevoegen. KunstPost en ook kunst in de breedste zin van het woord, voegt wat toe aan het welzijn in het stadsdeel. Je hoofd tot rust brengen door te genieten van kunst, is daar een van. Even er helemaal uit zijn, je zinnen verzetten en even niet met de dagelijkse dingen in de weer zijn, geeft ruimte in je hoofd.

Zelf kunst maken werkt helend. Het uit je hoofd komen en met je handen werken, trots zijn op wat je gemaakt hebt… werkt bevrijdend. Een tastbaar resultaat zien van een zoektocht, wat je aan anderen kan laten zien en waar anderen van kunnen genieten… is zo mooi. Gesprekken met bezoekers… zijn heel waardevol. Zij zien vaak heel andere dingen… en geven nieuwe inzichten op je eigen werk.

We willen af van het rondreizend circus. Steeds je tenten opbouwen en weer afbreken, mensen kwijtraken die je graag wilt behouden voor de groep en steeds op zoek moeten naar een nieuw evenwicht. Het blijven bouwen is er wel mooi aan maar het kost ook bergen aan energie om het te stroomlijnen, op stoom te houden en met elkaar te laten versmelten. Als iets goed loopt, ik een band heb met de mensen in onze panden en de mensen met elkaar, wil je het ook niet meer zo snel kwijt. Je hebt er zelf al zo veel tijd en energie in gestoken om het zover te krijgen… het ziet er van buiten altijd heel glad en strak uit maar dat is niet vanzelf zo gekomen.

In het begin denk je ‘leuk’ als je weer moet verhuizen maar je wordt ouder, krijgt andere wensen en wilt af van onzekerheid. Al blijft opbouwen wel leuk. Plek bieden aan ‘jonge honden’ die hierdoor hun eigen weg ontdekken, blijft mooi aan dit vak. Die trek je weer aan met minder hoge huren omdat ze nog niet meer kunnen betalen en daar zijn we natuurlijk ook voor. KunstPost als springplank, als bos waarin je je eigen weg op een gecontroleerde manier kan vinden. We laten niemand verdrinken, maar geven iedereen wel de vrijheid om zelf te leren zwemmen, ieder op zijn eigen manier. We hebben de nodige kunstenaars mogelijkheden gegeven die ze gepakt hebben en die nu van waarde zijn voor de Haagse kunstwereld. Kevin Bauer is daar één van. Hij is nu voorzitter van Maakhaven. Hij is gestart in de Haverkamp en heeft van daaruit zijn weg in het Haagse gevonden.

KunstPost is uniek omdat we zijn opgericht door niet kunstenaars met de wens om voor kunstenaars een veilige omgeving te creëren zodat zij in alle rust kunnen werken. Andere initiatieven zijn opgezet door kunstenaars met als doel zelf een plek te hebben en ook voor de rest. Dat is een heel andere insteek.

Waar ik verder van droom is dat er steeds meer bezoekers speciaal voor de kunst naar Mariahoeve komen. In LOOkatie 364 hebben we een eigen galerie die ook door derden te huur is. Doordat we kunst op een laagdrempelige manier aanbieden, aan mensen die anders nooit met kunst in aanraking komen, hen proberen te verleiden om toch een keer de stap te wagen om te komen kijken, te komen luisteren en te komen genieten, hebben we in de loop der jaren nieuwe doelgroepen weten aan te spreken.

Wie of wat inspireert je en waarom?
Ik ben in het verleden wel eens naar Greenspiratiedagen geweest van GreenWish, dat was inspirerend. Hier ontmoette ik andere initiatiefnemers en ben je even niet meer alleen. Iedereen heeft problemen binnen zijn initiatief, de ene is net gestart met het uitwerken van een idee en er zijn er een paar die net zo ver gekomen zijn als wij. Je kan elkaar als expert inzetten omdat je geen concurrenten bent. Dat is echt heel fijn. Van elkaar leren, ervaringen delen en geïnspireerd worden door wat je daar ziet en hoort.

Wat ook heel fijn is dat we nu zo’n goede samenwerking hebben met het DiamantTheater en ook met het Koninklijk Conservatorium. Dat motiveert en geeft vleugels. Daarnaast hebben we ook een goede band met de mensen op ons Stadsdeelkantoor. Ze denken mee, helpen mee en samen maken we ons sterk om van onze wijk en ons stadsdeel een thuis voor iedereen te maken. Ieder vanuit zijn/haar eigen vertrekpunt, met eigen inzichten en eigen kaders maar samen maken we er iets moois van. Vandaar ook het project ‘Bruisend Hart van Mariahoeve’ waarin we nu met een groep initiatiefnemers die allemaal op hun eigen manier in onze wijk actief zijn, samenwerken om van Mariahoeve een bruisende wijk te maken. Dat inspireert ook. Samen zorgen dat het lukt waarbij we elkaar successen gunnen. We zijn met een groep in BOTU/Delfsthaven (Rotterdam) gaan kijken. Zien dat het kan door als bewoners gezamnelijk de schouders er onder te zetten en zo een wijk te liften, is heel inspirerend.

  • hubertine langemeijer, 2017 de wandelaar
    Foto: Hubertine Langemeijer (2017)
  • hubertine langemeijer tulpen in lissen 2017
    Foto: Hubertine Langemeijer (2017)
  • hubertine langemeijer roze tulpen in lisse
    Foto: Hubertine Langemeijer (2017)
  • Foto: Hubertine Langemeijer (2016)
  • hubertine langemeijer zonsondergang nr2
    Foto: Hubertine Langemeijer (2016)
  • hubertine langemeijer moerdijkbrug
    Foto: Hubertine Langemeijer (2017)
  • hubertine langemeijer paarden op het strand van Renesse
    Foto: Hubertine Langemeijer (2016)
  • Hubertine Langemeijer pier van scheveningen
    Foto: Hubertine Langemeijer (2016)
  • foto hubertine langemeijer 2016 (4) pier van scheveningen
    Foto: Hubertine Langemeijer (2016)
  • hubertine langemeijer scheveningen 2
    Foto: Hubertine Langemeijer (2016)
  • hubertine langemeijer zonsondergang
    Foto: Hubertine Langemeijer (2016)
  • hubertine langemeijer vlinder op het glas
    Foto: Hubertine Langemeijer (2015)
  • foto hubertine langemeijer 2016 (10) regenboog in brielle
    Foto: Hubertine Langemeijer (2016)
  • foto hubertine langemeijer 2016 (10) regenboog in brielle
    Foto: Hubertine Langemeijer (2016)
  • foto hubertine langemeijer 2016 (19) een brug te ver
    Foto: Hubertine Langemeijer (2016)
Posted in Team | Tagged , , , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor Hubertine Langemeijer