In de Spotlight

Eveline van de Putte

Beeld en tekst lopen als een rode draad door haar leven. Eveline van de Putte (Leiden, 1966) groeide op in Zeeland, maar kwam er al snel achter dat reizen, fotograferen en schrijven haar passie zijn. Op pad met haar camera maakt ze de meest schitterende foto’s. Haar expositie ‘Unforgotten’ naar haar gelijknamige boek over Bhutaanse vluchtelingen trok in 2012 in de Domkerk te Utrecht 27.000 kijkers. Ze zegt over haar eigen werk dat haar projecten maatschappelijk geëngageerd zijn, waardoor ze nog al eens wat uit moet leggen. Desondanks schrijft en fotografeert ze stevig door. Ze maakt het liefst tijd voor straatfotografie en portretten. Tussendoor is ze ook nog te vinden in haar KunstPost atelier aan de Van Heutszstraat in Den Haag, waar ze graag werkt aan haar 8e boek.

Als je een dag of nacht in een museum mocht doorbrengen welk museum zou dat dan zijn?
Ik was een paar weken terug in Voorlinden in Wassenaar. Het was hartstikke druk, maar iedereen liep ook blij rond. Wat een aanwinst! Waarom juist dat museum? Omdat het zo licht was en hoog. Er waren enorme raampartijen, allemaal wilde bloemen buiten en bos er om heen. Het is een onderdeel van het geheel en dan de tere dingetjes en bijzonder objecten waar je doorheen kon lopen. Het lijkt me dan wel leuk om in de buurt van een raam te blijven slapen.

Nepal

Heb je zelf een foto gemaakt die je absolute favoriet is?
 Ja, die heb ik. De vrouw op de trap. Daar heb ik ook een verhaal bij. Ik heb overal verhalen bij…. Ik heb deze foto gemaakt in een klein plaatsje in Nepal. Wat zo apart is; deze foto heeft met verschillende exposities meegedaan en op een gegeven moment kwam er een Turkse fotograaf naar me toe en die zei “dat is gefotoshopt hè”. Dat is niet zo. Er was daar een steegje naast en het grappige is dat kleuren terugkomen op deze foto; in de kleding, de trap en het zand. Je treft zelden een situatie waar alles zo precies in beeld klopt. Het mooie was, ik liep daar alleen en ik zag die vrouw zitten. Ik ben er gewoon tegenover gaan zitten op een paar stenen, misschien wel een half uur. Zij had haar doek over haar hoofd getrokken en toen ging die doek een beetje omlaag en keek ze of ik er nog zat, toch wel nieuwsgierig ergens. Dus die doek ging steeds een beetje meer naar beneden en ze wees naar een paar takken die even verderop lagen. Er bleken een paar puppy’s te zitten. Ik haalde koekjes tevoorschijn en bood haar er eerst een aan en nam zelf ook. Toen brak ik stukjes voor de hondjes en heb ik uiteindelijk de foto kunnen nemen. Die hondjes hebben het ijs gebroken. Deze foto hangt ook heel groot in een zorginstelling in Den Haag. Er wordt veel naar deze  foto gevraagd.

Wanneer ben je begonnen en hoe heeft zich dat ontwikkeld?
Als kind had ik een Russische camera van mijn vader. Dat was er nog zo een met een rolletje en die nam ik mee op vakantie. Ook het schrijven deed ik al vanaf de lagere school. Ik schreef verhalen en gedichten en die kwamen dan in de schoolkrant. Op de middelbare school zat ik in de redactie van de schoolkrant. Later ging ik voor bladen en kranten schrijven. Beeld en tekst lopen als een rode draad door mijn leven. De ene keer heb ik meer tijd voor het een en dan voor het ander. Ik maak de foto’s voor mijn boeken zelf. Mijn werk heeft altijd een boodschap. Het geeft stem en gezicht aan groepen waar je normaal gesproken weinig over hoort, zoals in mijn boek ‘Unforgotten’ over Bhutaanse vluchtelingen, of ‘Stormachtig Stil’ met verhalen van roze ouderen. Dit soort thema’s zijn niet makkelijk, maar ik vind het belangrijk dat er aandacht voor is. Onbekend maakt veel te vaak onbemind. Juist door meer over een bepaalde groep te weten, kan men zijn oordeel en vooroordeel positief bijstellen.

Ben je autodidact of heb je via opleiding, cursussen, workshops etc. je weg gevonden?
Ja, ik heb allerlei cursussen gedaan met fotografie, maar ik geloof dat ik dat ook allemaal weer vergeten ben. Dat technische gedeelte kan ik nooit zo goed onthouden haha. Het verhalen vertellen zie je terug in mijn foto’s. Bijvoorbeeld op een foto uit Vietnam waar je twee mensen ziet staan bij een brommer; daar gebeurt iets en dat kan alle kanten op gaan. Soms probeer ik iets bewust in beeld te brengen en soms kom ik iets tegen waarvan ik denk “wat doen ze daar in godsnaam”.

Wie of wat inspireert je en waarom?
Ik hou in ieder geval ook wel van oude fotografie zoals van Eva Besnyö, Henri Cartier-Bresson en Ed van der Elsken. Een beetje documentair werk vind ik mooi. Ik doe geen studio fotografie, maar dat soort foto’s, prachtig uitgelicht, schilderachtig soms, kan ik ook mooi vinden. Voor mij is kunst een soort soulfood. Kunst bekijken, een mooi boek lezen, een tekst, ja schitterend, dan word ik er ook heel blij van. Dat heb ik echt nodig.

  • Nepal
  • Nepal
  • Cover Van Ver
  • Cover Unforgotten
  • Cover Stormachtig Stil
  • Cover Krachtig 80
  • Cover Het zwijgen voorbij
  • Cover Fosten Tori
  • Cover De Hemelvrouw
Posted in In de Spotlight, Kunstenaars | Tagged , , , , , , , , , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor Eveline van de Putte