In de Spotlight

Frank Durand

Frank Durand (Den Haag, 1952) werkt met verschillende soorten steen: albast, marmer, hardsteen, serpentijn en speksteen. Hij maakt abstracte en semi abstracte beelden. In het begin gaf hij ze weg aan dierbaren, later ging hij verkopen. Tijdens een van de kunstroutes van Benoordenhout is hij lid geworden van KunstPost. In 2007 is de Beeldhouwwerkplaats geboren. Sinds 2008 is de Beeldhouwwerkplaats gevestigd in het park Oosterbeek in het voormalige atelier van Theo van der Nahmer, een bekende Haagse beeldhouwer. Het is een prachtige en inspirerende plek in het bos waar de montere en open Frank Durand naar hartenlust zijn inmiddels zestig cursisten begeleid in het maakproces en hen de techniek bijbrengt.

Als je een dag of nacht in een museum mocht doorbrengen welk museum zou dat dan zijn?
Poe… het Kröller-Müller Museum, omdat het veelzijdig is en omdat er ook beelden zijn. In de beeldentuin wil ik dan buiten slapen. Het is een mooi museum.

Heb je zelf een beeld gemaakt dat je absolute favoriet is?
Mijn laatste beeld dat echt af en goed gelukt is. Het is gemaakt van beige albast. Het heeft een Italiaanse naam: L’apertura.

Wanneer ben je begonnen en hoe heeft zich dat ontwikkeld?
Ik ben ruim twintig jaar geleden begonnen met beeldhouwen bij Marja Holsnijders in de Weimarstraat in Den Haag. Toen zeiden ze thuis: ”Hij heeft weer wat”, want ik had altijd wel een hobby. Ik heb ruim twee jaar bij haar gewerkt, één avond in de week, totdat ik het idee kreeg dat ik meer wilde en mijn eigen dingen wilde maken.

Ik ben op de Valkenboskade terecht gekomen waar ik atelier heb gehad met een aantal kunstenaressen en een andere beeldhouwer. Ik kon er in wanneer ik wilde en ik wilde steeds als ik vrij was. Ik heb er jaren gewerkt en succesvol beeldjes van brons en steen kunnen verkopen tijdens de kunstroute van de Weimarstraat.

Totdat ik vanuit mijn werk het  aanbod kreeg om te kijken hoe je er leuk doorheen komt tot aan je pensioen. Ik had een kantoorbaan aangenomen, maar het was niet het werk waar ik gelukkig van werd. Tijdens een midweek in het klooster van het Radboud in de buurt van Nijmegen ging op een avond het gesprek over passie, ik liet mijn fotoalbum van beelden zien en vertelde dat ik een eerste door mijzelf geregelde expositie had gehad op mijn vijftigste. Aan het eind van de avond zei iedereen: je moet gaan beeldhouwen. Maar er is altijd een maar, het kost veel geld. Ik heb het thuis op tafel gelegd dat ik wilde beeldhouwen, mijn kennis door wilde geven van al die jaren. Met steun van mijn vrouw ben ik begonnen in het Laakkwartier, we hebben het zelf gefinancierd. Na een half jaar kreeg ik het pand in Park Oosterbeek vanuit de gemeente aangeboden. Het was erg vervallen en we hebben het helemaal verbouwd; toilet er in gezet, verwarming, etc. Dit is mijn spaarpot.

Ben je autodidact of heb je via opleiding, cursussen, workshops etc. je weg gevonden?
Autodidact, ik heb alles zelf gedaan tot glas blazen aan toe. Dat kreeg ik cadeau toen ik zestig werd. Ik heb een hele dag in een glasfabriek gewerkt en dat was geweldig. De familie zei grappend: “Als het maar geen hobby wordt.”

Wie of wat inspireert je en waarom?
Jan Pater als kunstenaar, beeldhouwer in leven. Hij maakt strakke beelden. Wat ik het mooist vind, is dat het met zo min mogelijk tierelantijnen is. Hij heeft veel torso’s gemaakt en hij doet veel met marmer, graniet en brons.

Posted in In de Spotlight, Kunstenaars | Tagged , , , , , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor Frank Durand