In de Spotlight

Gina Hartmann

Schilderen is datgene wat Gina Hartmann (Bandung, 1954) graag doet. Gaandeweg heeft ze ontdekt dat portretteren goed bij haar past. Een emotionele klik vindt ze belangrijk en ze houdt er van om iets wat onder de oppervlakte ligt eruit te halen. Gina Hartmann neemt deel aan een schildersgroep waarin onder andere werk van haar favorieten Lucian Freud, David Hockney, Marlene Dumas, Alice Neel, Rembrandt en Modigliani worden bestudeerd, als ook verschillende stromingen. Zo blijft ze leren en ontdekken. We legden haar de vijf uitgelichte vragen voor.

Als je een dag of nacht in een museum mocht doorbrengen welk museum zou dat dan zijn?
Het Gemeentemuseum vind ik heerlijk, want daar kom ik al sinds mijn jeugd, en ik vind het Rijksmuseum ook geweldig. Het lijkt me wel spannend om daar ’s nachts doorheen te wandelen. Waar ik stil zou staan? Ik heb natuurlijk wel voorkeuren. Ik hou erg van Mondriaan en dan juist van zijn vroege werken, ik ben ook een groot liefhebber van Van Gogh, Mark Rothko, Morandi, Matisse, Rembrandt en Vermeer zijn fascinerend. Het zijn mensen die me op diverse manieren raken en inspireren.

Heb je zelf een werk gemaakt dat je absolute favoriet is?
Nee, volgens mij niet, er komt niet gelijk iets naar boven. Wat ik wel als bijzonder heb ervaren, is het schilderij waarmee ik bezig was toen mijn schoonmoeder overleed. Ik was tijdens het schilderen heel erg met haar afscheid bezig. Ik kwam niet uit de kleurencombinatie, er zitten namelijk drie lagen onder. Mijn schoonmoeder hield van felle kleuren, zelf ben ik er niet zo van. Maar ik heb mij wel door die gedachte laten leiden en ben uiteindelijk blij met het resultaat. Het is een ode aan mijn schoonmoeder geworden.

Wanneer ben je begonnen en hoe heeft zich dat ontwikkeld?
Zoals alle mensen die proberen iets in de kunst te doen, tekende ik veel op jonge leeftijd. Ik was al heel jong erg op mezelf, had weinig vriendinnen. Ik ging in mijn eentje naar het Gemeentemuseum en vond dat reuzespannend. Ik was nog jong toen ik al naar biennales ging. La Biennale de Paris in 1969, ik was toen 15 jaar oud, heeft grote indruk op mij gemaakt. Door omstandigheden ben ik van school gegaan, had geen papieren, dus ik werd niet aangenomen op de academie. Maar ik ben wel altijd met kunst bezig gebleven, ging naar musea en maakte zelf dingen. Toen ik eind dertig was, kwam ik terug uit het buitenland en heb weer toelating gedaan tot de Koninklijke academie van Den Haag en het Rietveld in Rotterdam. Ik werd op beide toegelaten naar aanleiding van het werk wat ik had ingeleverd. Ook dat heb ik niet af gemaakt; ik ben na vier jaar gestopt. Mijn ontwikkeling als kunstenaar hing voor mij niet af van dat laatste jaar academie, ik ben mijn eigen weg gegaan.

Ben je autodidact of heb je via opleiding, cursussen, workshops etc. je weg gevonden?
Eigenlijk van alles wat. Ik ben nog steeds in les bij Hendrik van Leeuwen, zo heb ik hem ook leren kennen. Het is fijn om bij te scholen. Je leert altijd, of je nou alleen aan het werk bent of met de lessen meedoet. Ik geniet er altijd van.

Wie of wat inspireert je en waarom?
Op dit moment ben ik met portretten bezig. Ik merk dat ik daardoor bewust en onbewust meer naar mensen kijk, naar gezichten, types, uitdrukkingen. Je zou kunnen zeggen dat de mens in het dagelijks leven mij inspireert. Hele verhalen kan je er van maken Dat is wat ik altijd wel heb gedaan, voortdurend kijken. Ik heb eigenlijk nooit geweten wat mijn onderwerp was. Ik heb ook abstracte werken gemaakt. Sommige dingen waren best gaaf maar het beklijft niet bij mij. Ik merk dat bij het maken van portretten er een natuurlijke interesse naar boven komt. Ik kan mij erin verliezen. De uitdaging is ook om bij elk portret verschillende stijlen en technieken uit te proberen. Het is een onderwerp waar ik nog een heel leven mee vooruit kan.

Posted in In de Spotlight, Kunstenaars | Tagged , , , , | Reacties uitgeschakeld voor Gina Hartmann