In de Spotlight

Jacqueline Louz

Jacqueline Louz, geboren in Paramaribo, deed twintig jaar geleden mee aan een cursus met klei en sindsdien is zij niet meer te stoppen. Werken met klei vindt ze erg ontspannend. Ze kan ook genieten van wandelingen door het bos waar zij boomresten sprokkelt om er later in haar atelier mee aan de slag te gaan. Haar atelier staat vol met mooie kunstobjecten van klei, hout en steen. Sommige objecten zijn aangevuld met spulletjes die ze bij elkaar heeft geraapt, zoals glas of schelpjes. We interviewen haar in haar knusse, inspirerende atelier aan het Tarwekamp.

Als je een dag of nacht in een museum mocht doorbrengen welk museum zou dat dan zijn?
Ik vind het Mauritshuis heel mooi vanwege de schilderijen van oude meesters met prachtige typisch Nederlandse landschappen. Overdag lijkt het me leuker dan ’s nachts. Ik kan me bij eventuele drukte heel goed afsluiten en de schilderijen op me in laten werken.

Lygia

Heb je zelf een werk gemaakt dat je absolute favoriet is?
Nu is zij mijn favoriet: Lygia. Zij is het eerste portret dat ik boetseerde waar ik zeer tevreden over was. Ik heb les gehad van Anette van Stekelenburg op het Westeinde. Ik ben les bij haar gaan nemen, omdat ze beeldschone zwarte vrouwen maakt en ik dacht: “Als een witte vrouw zo geweldig zwarte vrouwen kan boetseren, moet ik als zwarte vrouw het ook kunnen”. Ik heb veel van haar geleerd.

Wanneer ben je begonnen en hoe heeft zich dat ontwikkeld?
Ik ben in 1997 meegesleept door een vriendin naar een cursus boetseren en ik kon daarna niet meer stoppen. Ongeveer in 2000 ben ik begonnen met hout verzamelen en bewerken na een wandeling in Drenthe. Al doende heeft het zich ontwikkeld en inmiddels heb ik al aardig wat houtwerken gemaakt. Ik ben niet iedere dag aan het werk, het gaat zoals mijn pet staat en waar ik mee bezig ben. Als ik een project(je) heb ben ik soms elke dag bezig, en dan weer een tijdje niet. Ik exposeer redelijk veel en bij elke expo probeer ik wat nieuwe objecten te laten zien. Voor trouwe bezoekers is het dan toch de moeite waard om te komen kijken.

Ben je autodidact of heb je via opleiding, cursussen, workshops etc. je weg gevonden?
Ik noem mezelf een zich steeds ontwikkelende autodidact. Zo volg ik momenteel keramiek lessen bij Peter Waltman, docent en zelf kunstenaar, die heel goed is in het overbrengen van technieken op allerlei gebied.

Wie of wat inspireert je en waarom?
Kijken naar kunst inspireert me, maar de natuur is mijn grootste inspiratiebron. Ik kan enorm genieten van de schoonheid en de kracht die bomen uitstralen. Soms gaat mijn fantasie met me op de loop als ik naar een oude boom kijk. Ik stel me dan voor dat vroeger, bijvoorbeeld op landgoed Clingendael, een chique familie gezellig thee drinkt onder een mooie, grote boom thee met enorm bladerdak en kinderen die heerlijk buiten spelen rondom die boom. Ik denk dan kon die boom ons toch vertellen over de mensen die daar hebben geschuild, gespeeld, gegeten en gevreeën.

Ik werk nog niet erg lang met steen, maar doe dat ook met veel plezier. Ik vind het elke keer weer fascinerend om mee te maken dat uit een brok ruwe steen na wat inspanningen uiteindelijk een mooi gepolijst kunstwerk tevoorschijn komt.

Ik vind het een voorrecht om met drie disciplines te werken die ik ook met elkaar kan combineren als het past. Dit jaar heb ik tot nu toe aardig wat exposities achter de rug. Volgend jaar moet ik het rustiger aan doen van mezelf, maar als er iets moois langs komt fietsen, zeg ik geen nee.

Posted in In de Spotlight, Kunstenaars | Tagged , , , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor Jacqueline Louz